بی غمی را تو غم هی خوانی

شادی از اهل عقل بیگانه است

آدمی را خود انده از خانه است

غم در آنست کز تن آسانی

غم ترا می خورد ز بی خطری

تو چنان کس نه ای که غم نخوری

چون ترا خورد و گشت فربه غم