جسم بی جان بسان خاک انگار

تن بی جان چو نی بود بی بر

مردم از نور جان شود جاوید

گل شود زر ز تابش خورشید

ورچه عالیست چون مغاک انگار

بی روانی شریف و جانی پاک

چه بود جسم جز که مشتی خاک