بی روانی شریف و جانی پاک

گل شود زر ز تابش خورشید

جسم بی جان بسان خاک انگار

ورچه عالیست چون مغاک انگار

چه بود جسم جز که مشتی خاک

خاک را مرتبت ز روح بود

ورنه بی روح خاک نوح بود