شوخ چشمست لیک خوش دیده است

جان پاکان خزانه فلکست

جسم نیکان نشیمن ملکست

جسم تو گرچه ناپسندیده است

آدمی سر به سر همه آهوست

ظن چنان آیدش که بس نیکوست

عیب دارد دو صد هزاران بیش