همچو روباه خون رز چه خوری

نه که زنده شوی گزنده شوی

از لگد مرده ای چه زنده شوی

چون چو شیران به کرد خود نچری

عشق بیرون برد ترا ز خودی

بی خودی را بدان ز بیخردی

با خرد میل سوی مل چکنی