آن به آید که اوست مرد عفیف

کای جوان نیست مر ترا معلوم

کز که ماندی در این نظر محروم

اندرین موضع ای جوان ظریف

ویحک از خالقت نیاید شرم

که به یکسو فگنده ای آزرم

خالق تو به تو شده ناظر