خالق تو به تو شده ناظر

آن به آید که اوست مرد عفیف

ویحک از خالقت نیاید شرم

که به یکسو فگنده ای آزرم

تو به دل ناشده برش حاضر

این نه جای تمتع و نظرست

جای تر سست و موضع خطرست