شاه می بر جمال تن چیره ست

که سوی هیچکس به پا نشتافت

هست می در نهاد خود پیوست

در کف پای عقل و بر سر دست

ماه عقل از کمال می خیره ست

مایه سنگ گرم و سردان اوست

وز پی زر محک مردان اوست