چه نان ها پخته اند ای جان برون از صنعت نانبا

دلا زین تنگ زندان ها رهی داری به میدان ها

مگر خفته ست پای تو تو پنداری نداری پا

چه روزی هاست پنهانی جز این روزی که می جویی

تو دو دیده فروبندی و گویی روز روشن کو

زند خورشید بر چشمت که اینک من تو در بگشا

از این سو می کشانندت و زان سو می کشانندت