زند خورشید بر چشمت که اینک من تو در بگشا

چه روزی هاست پنهانی جز این روزی که می جویی

چه نان ها پخته اند ای جان برون از صنعت نانبا

تو دو دیده فروبندی و گویی روز روشن کو

از این سو می کشانندت و زان سو می کشانندت

مرو ای ناب با دردی بپر زین درد رو بالا

هر اندیشه که می پوشی درون خلوت سینه