تو دو دیده فروبندی و گویی روز روشن کو

مگر خفته ست پای تو تو پنداری نداری پا

چه روزی هاست پنهانی جز این روزی که می جویی

چه نان ها پخته اند ای جان برون از صنعت نانبا

زند خورشید بر چشمت که اینک من تو در بگشا

از این سو می کشانندت و زان سو می کشانندت

مرو ای ناب با دردی بپر زین درد رو بالا