هر اندیشه که می پوشی درون خلوت سینه

زند خورشید بر چشمت که اینک من تو در بگشا

از این سو می کشانندت و زان سو می کشانندت

مرو ای ناب با دردی بپر زین درد رو بالا

نشان و رنگ اندیشه ز دل پیداست بر سیما

ضمیر هر درخت ای جان ز هر دانه که می نوشد

شود بر شاخ و برگ او نتیجه شرب او پیدا