مرگ را کند کی شود دندان

در میان از هزار که باشد

مرگ یک دم چو خاک بر پاشد

زین ترش بودنت در این زندان

مه ز تو که ز تو به پیش تو مرد

تو بزی خوش ترا که یارد برد

مردگان را به گل سپردی تو