مه ز تو که ز تو به پیش تو مرد

مرگ یک دم چو خاک بر پاشد

زین ترش بودنت در این زندان

مرگ را کند کی شود دندان

تو بزی خوش ترا که یارد برد

مردگان را به گل سپردی تو

تو نمیری نه مرد خردی تو