تو نمیری نه مرد خردی تو

مه ز تو که ز تو به پیش تو مرد

تو بزی خوش ترا که یارد برد

مردگان را به گل سپردی تو

خود ترا مرگ بسته کی گیرد

تو امیری امیر کی میرد