تو بزی خوش ترا که یارد برد

زین ترش بودنت در این زندان

مرگ را کند کی شود دندان

مه ز تو که ز تو به پیش تو مرد

مردگان را به گل سپردی تو

تو نمیری نه مرد خردی تو

خود ترا مرگ بسته کی گیرد