این برست از سبو و آن از ذل

شد ز گلها عزیز و نیکو نام

چون به گلها سپرد نفس و نفس

روغن کنجدش نخواند کس

گل از او نیکنام و از گل

با بدان کم نشین که بد مانی

خو پذیر است نفس انسانی