با بدان کم نشین که بد مانی

روغن کنجدش نخواند کس

این برست از سبو و آن از ذل

گل از او نیکنام و از گل

خو پذیر است نفس انسانی

خوش خو از بدخوان سترگ شود

میش چون گرگ خورد گرگ شود