خو پذیر است نفس انسانی

این برست از سبو و آن از ذل

گل از او نیکنام و از گل

با بدان کم نشین که بد مانی

خوش خو از بدخوان سترگ شود

میش چون گرگ خورد گرگ شود

صحبت نیک را ز دست مده