میش چون گرگ خورد گرگ شود

با بدان کم نشین که بد مانی

خو پذیر است نفس انسانی

خوش خو از بدخوان سترگ شود

صحبت نیک را ز دست مده

که مه و به شوی ز صحبت مه

اسب توسن ز اسب ساکن رگ