نیک و بد دان در این سپنج سرای

چون درای شتر خوش آوازست

جمله درد خویش شویی به

یار درخورد خویش جویی به

جفت بد دست یار ناهمتای

این یکی نای نی کند به دو دم

وآن دگر پای پی ز بهر شکم