پیش امرش چو کلک برجسته

همچو شمعند سر ز جان دارند

زانکه تاشان امید نبود و بیم

جانشان تن خورد چو شمع مقیم

سر قدم کرده و میان بسته

سگ درد پوستین درویشان

ورنه چرخ است بنده ایشان