عدل بی بذل شاخ بی ثمرست

دد بود دد نه پارسا باشد

عدل شه پاسبان ملکت اوست

بذل او قهرمان دولت اوست

بذل بی عدل پای را تبرست

بر زبانی که ذکر شاه بود

میوه ملک را چو ماه بود