میوه ملک را چو ماه بود

عدل بی بذل شاخ بی ثمرست

بذل بی عدل پای را تبرست

بر زبانی که ذکر شاه بود

از بهاء شه همایون پی

خاک غزنین شدست روغن خوی

شد جهان تا شد او جهانبانش