از بهاء شه همایون پی

بذل بی عدل پای را تبرست

بر زبانی که ذکر شاه بود

میوه ملک را چو ماه بود

خاک غزنین شدست روغن خوی

شد جهان تا شد او جهانبانش

چون نهانخانه دل و جانش