خاک غزنین شدست روغن خوی

بر زبانی که ذکر شاه بود

میوه ملک را چو ماه بود

از بهاء شه همایون پی

شد جهان تا شد او جهانبانش

چون نهانخانه دل و جانش

در نهانخانه روان و دلش