چون ز فتراک برگشاد کمند

چوب منبر ز خطبه او جان

کشته دیو ستنبه را از تاب

گوهر چتر او به جای شهاب

دشمنان ماند از فزع دربند

از پی کسب بخشش و جاهش

بوسه آلود چرخ شد راهش