دشمنان ماند از فزع دربند

کشته دیو ستنبه را از تاب

گوهر چتر او به جای شهاب

چون ز فتراک برگشاد کمند

از پی کسب بخشش و جاهش

بوسه آلود چرخ شد راهش

ملکان را ز بهر زیب و فرش