که سپر پشت بود و خنجر گوش

گر به پر و به فر همای بود

پرش او به دست و پای بود

کم نبود از مبارزی در جوش

گاه تگ از جهان برآرد گرد

بر زر جعفری کند ناورد

سرش از قبله هوا دلشاد