چه جای ما که گردون را چو گاوان در خرس بست او

تراشیدست عالم را و معجون کرده زان ما را

ز حرص و شهوتی ما را مهاری کرده دربینی

چو اشتر می کشاند او به گرد این جهان ما را

که چون کنجد همی کوبد به زیر آسمان ما را

خنک آن اشتری کو را مهار عشق حق باشد

همیشه مست می دارد میان اشتران ما را