چشمها کرده همچو جان در جسم

رسته بر رخش لشکری بشکوه

هریکی چون چناره بن بر کوه

خصم را رمح چون الق در بسم

اسب و مرد از نهیب راه گریز

خشک مانده چو صورت شبدیز

دستها از عنان بمانده جدا