ور پی عدل و نیک خواهی تو

چون بیفشرد خصم را پالان

رفت چون چوب خورده کون مالان

گشت از فر پادشاهی تو

هردو همره ز بازوی چیرت

ملک الموت و زخم شمشیرت

نه بجست از تو سوی برگی شد