هردو همره ز بازوی چیرت

رفت چون چوب خورده کون مالان

گشت از فر پادشاهی تو

ور پی عدل و نیک خواهی تو

ملک الموت و زخم شمشیرت

نه بجست از تو سوی برگی شد

که ز مرگی به سوی مرگی شد