گر نقد درستی تو چون مست و قراضه ستی

این عرصه کجا شاید پرواز همایی را

صد چشم شود حیران در تابش این دولت

تو گوش مکش این سو هر کور عصایی را

آخر تو چه پنداری این گنج عطایی را

دلتنگ همی دانند کان جای که انصافست

صد دل به فدا باید آن جان بقایی را