صد دل به فدا باید آن جان بقایی را

گر نقد درستی تو چون مست و قراضه ستی

آخر تو چه پنداری این گنج عطایی را

دلتنگ همی دانند کان جای که انصافست

دل نیست کم از آهن آهن نه که می داند

آن سنگ که پیدا شد پولادربایی را

عقل از پی عشق آمد در عالم خاک ار نی