دلتنگ همی دانند کان جای که انصافست

تو گوش مکش این سو هر کور عصایی را

گر نقد درستی تو چون مست و قراضه ستی

آخر تو چه پنداری این گنج عطایی را

صد دل به فدا باید آن جان بقایی را

دل نیست کم از آهن آهن نه که می داند

آن سنگ که پیدا شد پولادربایی را