آب حسرت ز دیده کرد روان

کاین چه آشوب و بانگ و فریادست

باز گو کز که بر تو بیدادست

گنده پیر ضعیف تیره روان

گفت زالی ضعیف و درویشم

کس نیازارد از کم و بیشم

پسری دارم و دو دختر خرد