خلق او گویی از پی دل و دین

خون همی ریزد و همی خنند

گر گریزد ز زشت و از نیکو

بوی خلش بگوید اینک او

باد زد کاروان خلخ و چین

خلق او را که گویی از پی دل

بنده گل شد چو بردمید از گل