بنده گل شد چو بردمید از گل

خلق او گویی از پی دل و دین

باد زد کاروان خلخ و چین

خلق او را که گویی از پی دل

دلش از باغ آن جهانی به

خلقتش از آب زندگانی به

عزم و حزمش ازل فریب چو صدق