خلقتش از آب زندگانی به

خلق او را که گویی از پی دل

بنده گل شد چو بردمید از گل

دلش از باغ آن جهانی به

عزم و حزمش ازل فریب چو صدق

خلق و خلقتش ابد شکیب چو عشق

آخر از برگ سوسن و گلزار