شمع جمع تو شه ره جانست

ظرف حرف تو مخ تفسیرست

هرچه جز آن مگر تف سیرست

تا که در سر ضمیر ارکانست

روح را تازه میزبانی تو

غذی صدهزار جانی تو

قالبست این جهان و جانش تویی