که مه او و مه عز دولت او

روشنی شو ز ننگ تاریکش

گر براین خوان تو جفتی و فردی

دیگ دل را به از جگر خوردی

چکنی باد ریش و سبلت او

خواجه تو قناعت تو بس است

صبر و همت بضاعت تو بس است