وین دوان شد به سوی گورستان

آن شنیدی که از کم آزاری

رندی اندر ربود دستاری

آن دوید از نشاط در بستان

آن یکی گفتش از سر سردی

که بدیدم سلیم دل مردی

تو بدین سو همی چه پویی تفت