که بدیدم سلیم دل مردی

آن دوید از نشاط در بستان

وین دوان شد به سوی گورستان

آن یکی گفتش از سر سردی

تو بدین سو همی چه پویی تفت

کانکه دستار برد زان سو رفت

مرد دستار برده فصلی گفت