آورندش به پیش من بی رنج

که بدین جا خود از سرای مجاز

مرگ سیلی زنانش آرد باز

زود باشد که از سرای سپنج

آنکه راز دل و نهان داند

داد من زو به جمله بستاند

تا بدین سان که کرد ما را عور