آنکه راز دل و نهان داند

مرگ سیلی زنانش آرد باز

زود باشد که از سرای سپنج

آورندش به پیش من بی رنج

داد من زو به جمله بستاند

تا بدین سان که کرد ما را عور

عوری خود بیند اندر گور