داد من زو به جمله بستاند

زود باشد که از سرای سپنج

آورندش به پیش من بی رنج

آنکه راز دل و نهان داند

تا بدین سان که کرد ما را عور

عوری خود بیند اندر گور

از چنین اقربا چه اندیشی