نوحه بسیار خوشتر از غزلش

پنبه در گوش پیش قولش وهم

آستین در دهان ز جهلش فهم

شده سردی نصیب در ازلش

از حدیثش معاشر و می خوار

شود از باده و طرب بیزار

گر فسرده شدی چو پیه آخر