روز و شب در رکاب سفله دوان

شده راضی به جور همچو خودی

ابلهی را خدایگان خوانند

ریش خود می ریند و شادانند

همچو سگ خواستار لقمه نان

ور کند عطسه مرورا چو خدای

سجده آرد بایستد به دو پای