همچو سگ خواستار لقمه نان

ابلهی را خدایگان خوانند

ریش خود می ریند و شادانند

روز و شب در رکاب سفله دوان

ور کند عطسه مرورا چو خدای

سجده آرد بایستد به دو پای

وز پی سوزیان وز چیزش